Stem van de leraren? Onderwijsorganisaties hebben er lak aan

De geschatte leestijd voor deze post is 237 seconden

Wie een beetje de ontwikkelingen in het onderwijs bijhoudt, ziet dat er tegenwoordig goede alternatieven zijn voor de traditionele onderwijsorganisaties. Juist de laatste tien jaar zijn vanuit het werkveld initiatieven ontstaan die beter de stem van de leraren vertegenwoordigen. Je vraagt je af, hoe dat komt.

stem van de leraren

Onderwijsorganisaties negeren stem van de leraren

Vroeger waren erg veel leraren lid van een vakbond. Je had echt het gevoel dat zij wat voor je deden. Veelal waren die organisaties ontstaan vanuit een grote betrokkenheid. Daarnaast was het bittere noodzaak om een krachtige vuist te vormen tegenover de werkgevers. Ook de leden van de vakbonden voelden zich goed vertegenwoordigd. Men was vaak bereid om acties te voeren. Demonstreren, staken en werkonderbrekingen waren ons niet vreemd.

Maar tegenwoordig lijkt het, dat deze traditionele onderwijsorganisaties de stem van de leraren niet meer horen. Ik durf zelfs te stellen, dat ze de stem van de leraren bewust negeren. Daarvoor zijn deze organisaties teveel een bureaucratisch instituut geworden, die allerlei connecties willen behouden met onder andere het ministerie van OC&W.
In allerlei commissies en projectgroepen nemen deze organisaties deel. Allereerst omdat men dat belangrijk vindt. Maar ook omdat dat vaak bepaalde inkomsten genereert.

Zelf heb ik bijna 20 jaar gewerkt voor een vakbond. In verband met mijn werkzaamheden voor de redactie kwam ik overal. Er gingen deuren voor mij open, waarvan ik het bestaan niet kende. Maar ik zag ook de vakbond veranderen. Steeds meer goed betaalde managers en bestuurders deden hun intrede.
Van een mooie villa gingen we naar een groot gebouw in Zoetermeer. Lekker het ministerie achterna. Tenslotte verhuisde de hele organisatie naar een hele verdieping in een imposant kantoorgebouw in Utrecht. Dan dacht ik wel eens ‘Daar gaat het geld van al onze leden’.

Wie hoort wel de stem van de leraren?

Ik ben bijzonder trots op al die actieve leraren, die zich wel laten horen. Zij kennen de werkvloer, omdat ze er zelf werkzaam zijn. Zij kennen de passie, de vreugde, het verdriet, de pijn en de stress van al die tienduizenden collega’s.

PO-In-Actie, Leraren-In-Actie, Leraren-met-Lef zijn initiatieven, die ontstaan zijn uit datgene wat de traditionele onderwijsorganisaties (bewust) hebben laten liggen. Deze laatste clubs zijn teveel bezig zich zelf in stand te houden. Men roept nu van alles wel en men geeft leraren nu wel gelijk. Maar voor mij is dat mosterd na de maaltijd. Dat had men eerder moeten doen.

En geheel vrij van objectiviteit is men niet. Want ook onze vakbonden ontvangen van het ministerie jaarlijks een flinke subsidie. Geld dat overigens vanuit de CAO komt. Hierdoor kan men niet teveel luisteren naar de stem van de leraren.
Dat zelfde geldt in feite eveneens voor de PO-Raad, Onderwijs2032, CITO en Register.nl. Ook deze organisaties/instituten zijn te veel verstrengeld met de Overheid. Veelal legitimeren ze het beleid van de overheid, dan dat men er kritisch naar kijkt. En dat natuurlijk weer allemaal voor een prima beloning.

Luister naar de Stem van de leraren

Politici, bestuurders en hun managers hebben met de lumpsum-financiering veel te veel macht gekregen. Die macht wordt nog extra gestimuleerd door de outputfinanciering van de overheid, alleen meetbare eenheden worden door de overheid gevraagd. Daardoor werd teveel geld besteed aan luxe en tekorten. En niet waar het voor bedoeld was: MEER HANDEN IN DE KLAS! 

Daarom is het geweldig dat er nu prima alternatieven zijn, zoals PO-In_Actie en Leraren-In-Actie. We moeten ons niet meer laten ringeloren. We moeten niet alles meer voor zoete koek aannemen. Ook niet van je bestuur.

De sleutel ligt binnen de scholen zelf. Scholen zijn gemeenschappen. De saamhorigheid binnen scholen is de afgelopen jaren echter onvoldoende benut. Dat biedt ruimte voor debat over de interne verhoudingen, over hoe je samen tot beter onderwijs komt. En hoe je geld beter kunt verdelen.

Lesgeven vanuit ideologische overwegingen is mooi, maar onvoldoende. Het wordt hoog tijd dat leraren in alle sectoren een gelijk loon naar werken ontvangen. Het wordt hoog tijd, dat je zelf de vrijheid hebt om je in te schrijven in het lerarenregister. Het wordt de hoogste tijd, dat je kritisch kijkt naar hoe het geld verdeeld wordt.

Leraren zijn geen domoren, die goed gelovig de vakbonden, Sander Dekker en de PO-Raad slaafs volgen. De leraren van nu zijn mans genoeg om voor zichzelf op te komen.

Daarom: laat de stem van de leraren niet verloren gaan!

Waar ben jij betrokken bij of lid van? Vakbond? POinActie? LerarenmetLef? 

Share Button
Print Friendly
2 comments on “Stem van de leraren? Onderwijsorganisaties hebben er lak aan

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *