Kinderen lesgeven is voor mij het mooiste wat er is een tegengeluid van een echte lesboer die uit roeping koos voor zijn vak

De geschatte leestijd voor deze post is 331 seconden

Er gaat tegenwoordig geen dag voorbij, of het onderwijs, de leraar komen negatief in het nieuws. Dan weer is het de werkdruk, dan weer de administratieve last. De staatssecretaris bakt er niets van en de politiek laat het onderwijs barsten. Passend Onderwijs past niet en het lerarenregister deugt niet. De CAO is een gedrocht en de flexwet een wurgcontract voor besturen. Het geld wordt verkeerd verdeeld en komt niet in de klassen terecht. Maar is gewoon kinderen lesgeven niet het mooiste wat er is?

kinderen lesgeven

 

Kinderen lesgeven, het was mijn roeping

Ik ging naar de pabo. Niet voor aanzien, niet voor status of een goed salaris. Als vakantie postbode verdiende ik toen al meer. Nee, ik koos voor het onderwijs, omdat ik het gewoon vreselijk leuk vond om les te geven. Ik vond het een uitdaging om alles uit elk kind te halen. Daar deed ik alles voor. Niets was me te gek. Ik lette niet op de tijd.

Samen met mijn vrouw maakten we zelf reken- en taalkaarten, puzzels en kwartetten. Voor elk kind zocht ik naar mogelijkheden om hem/haar iets te leren. Van elk kind wist ik alles wat ik nodig had om mijn best voor hem/haar te doen. Niets stond in een handelingsplan, groepsplan, of was digitaal opgeslagen. Het zat in mijn hoofd en in mijn hart.

Groot kind tussen kinderen

Ik voelde me niet te groot om mee te spelen in de pauze. Na schooltijd lekker voetballen met de leerlingen op het plein. Zelfs soms zo lang, dat ik vaak pas om zes uur ’s avonds thuis was. Een geintje moest altijd kunnen. Of ik nu een punaise op mijn stoel kreeg, of zout in de koffie. Samen konden we er om lachen. Maar evenzo hield ik mijn leerlingen voor de gek. Of het nu een 1 april grap was, of zogenaamde pyamacontrole op de dag voor het schoolkamp.

Helpen, ondersteunen en motiveren

Het mooie van dit vak is, dat je kinderen kunt helpen, ondersteunen en motiveren. Niet kijken naar wat fout gaat. Juist wat lukt, of wat goed gedaan wordt, benoemen.
Bij mij droogden de rode pennen altijd uit.

Voor sommige kinderen was de klas een welkome verademing met de thuissituatie. Dan hielp je zo’n leerling door veiligheid en geborgenheid te bieden. Het kind voelde dan ‘Ik mag er zijn, ik tel mee’.
Sommige kinderen bleven na schooltijd hangen. Lekker kletsen, of een spelletje doen. En sommigen hielp ik gewoon met het huiswerk. Thuis misten ze dat.

Samen huilen, samen lachen

Of het nu aan het begin van de dag, of het eind van de middag was, maakte niet zoveel uit. Er waren soms momenten, dat we met elkaar zoveel moesten lachen, dat de tranen ons over de wangen liepen. Ze hielden er van als ik mijn verhalen vertelde. Verzonnen, of waar gebeurd, het maakte niet zoveel uit.

Tranen vloeiden er ook. De moeder van Anne*, die plots stierf. De vader van Daan* bij wie een tumor werd gevonden. We leefden met elkaar mee. We begrepen en respecteerden elkaar.

Aan het einde van het schooljaar bedankten de jongens me met een stoere ‘dankuwel’. Sommige meiden hadden het moeilijker. Zeker als het in groep 8 gebeurde. Dan vloeide er menige traan. Dan dacht ik, wat is kinderen lesgeven geweldig mooi!

Buiten het boekje om

Natuurlijk gebruikte ik de methodes. Alleen waren de handleidingen dunner. Tegenwoordig zijn het twee dikke klappers per jaar voor elk vak. Liever gaf ik les vanuit de leerling. Kijken wat hij of zij nodig had. Je daar op focussen. Niet je richten op wat het kind al kan, maar juist op wat het kind nodig heeft. Toetsen gebruikte ik vooral om te zien, hoe ik mijn lesprogramma diende aan te passen. De scores interesseerden me veel minder.

Nog liever liet ik de leerlingen mee denken en mee praten over thema’s, weekprogramma’s en bepaalde lessen. Belangrijk is dan wat biedt de actualiteit en wat vraagt de interesse van de leerlingen. Projecten over de Tweede Wereldoorlog met een tentoonstelling van wat mijn klas mee bracht deden het altijd goed. Of tekenlessen buiten, natuurspeurtochten in de sneeuw, ze kregen er geen genoeg van.

Mijn gekke collega’s

Zonder collega’s ben je niets. Ik ook niet. Je steunt elkaar. Je sleept de ander er door, als het eens tegen zit. Ben je klaar met je eigen klas en zie je dat je collega nog erg druk is, dan steek je je handen uit de mouwen. Je deelt je passie: kinderen lesgeven.

Met diezelfde collega’s deel je lief en leed. Net zoals in de klas is een schooljaar een aaneenschakeling van samen lachen en samen huilen. Je vertrouwt elkaar. Je kunt op elkaar bouwen. Of gewoon heerlijk praten over onderwijs, kinderen, politiek en vakanties tijdens de pauzes.

En natuurlijk maak je samen lol. Een grap of grol tijdens een pauze of vergadering doet soms wonderen. Of een heerlijk teamuitje, ontspannen en zonder stress, samen genieten. Ach en in elk team is wel een collega die beresportief is, altijd wel een leuke anekdote weet te vertellen, of de lachers op zijn hand heeft.

Mijn klas als extra opbergruimte

Tsja en wat ook nog zo fijn is, dat je een klas hebt met veel kasten. Veel van m’n inboedel staat daar opgeslagen. Niet om te bewaren, maar om te gebruiken. Strips, spelletjes, naslag boeken, foto’s, games, cd’s, van alles om te gebruiken door de kinderen en mij. In een aantal jaren sleep je heel veel richting je klaslokaal. In een fietstas valt het niet op. Maar door al die honderden fietstassen is het een hele hoop geworden. En gek, mijn huis wordt niet leger.

Daarom vind ik het zo fijn, als ik hetzelfde lokaal behoud in het nieuwe cursusjaar. Scheelt een hoop gesjouw.

Mijn roeping blijft

Ik voel me nog steeds aangesproken om voor kinderen alles te doen. Op die manier hoop je een bijdrage te leveren aan hun vorming en ontwikkeling. Het gaat er vooral om dat je jezelf kent en begrijpt. Een echte leraar is niet alleen mens, maar juist ook medemens. Want wat ik als leraar aan kennis, vaardigheden, attituden en levenslessen bezit, geef ik dol graag door aan leerlingen.

Dat is het mooiste geschenk, kinderen lesgeven. Geniet jij er ook zo van?

*Namen zijn gefingeerd
Share Button
Print Friendly

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *