Tanka

Een tanka (短歌) is een lyrisch gedicht, geschreven in vijf regels met 5-7-5-7-7 lettergrepen, vooral in gebruik tussen de 12de en de 15e eeuw in Japan. In zekere zin was de tanka een voorloper van de haiku. ‘Waka’ is een oudere benaming voor tanka, en is, evenals ‘tanka’, binnen het Nederlands taalgebied niet algemeen bekend. De twee delen, 5-7-5 en 7-7 vormen de bouwstenen van de renga.

Ze laten de tanka karakteriseren als een ‘ uitgebreide ‘ haiku, in het Nederlandse taalgebied vergelijkbaar met het miniatuursonnet. Een kigo of seizoenswoord invoegen was regel. In tegenstelling tot de haiku, die objectiviteit betracht, laat de tanka het uiten van emoties toe. Dit geeft soms aanleiding tot melige en zelfs tranerige teksten. Zelfbeklag is echter geen aanrader bij het schrijven van tanka.

Tanka www.petervanheiningen.nl

Tanka

Soberheid

Soberheid maakt rijk,
te geven aan de ander,
tijd nemen voor God,
te leven naar Gods’ Waarden
in de sporen van Zijn Zoon.

Troebel water

Eens helder water,
waar vissen vrolijk hapten
wordt geheel verstikt
door waterpest en algen
rest slechts dikke soep.

Hartverscheurend

Geraakt door de beelden,
van mensenleed en verdriet
om verloren levens
die opeens er niet meer zijn:
en de leegte blijft!

Avondschemer

Niet weten, snappen
wat er in haar verandert.
Niet zien en voelen,
wat haar omgeving ervaart.
Na dat donker wordt het Licht.

Tanka avondschemer

Zomer voorbij

Kortere dagen,
nevels over de velden.
De zon groet ons nog
zo vlak voor de lange reis,
die herfst en winter heten.

Dagpauwoog

Ritmisch fladdert hij
zacht knipogend in de zon
even op een bloem
genietend van de warmte
de dagpauwoog kleurt de dag

Denkend aan morgen

Denkend aan morgen
met het verdriet van gister,
moe van de zorgen,
blijf ik bidden voor geluk,
hoe lang het ook mag duren.

chidi19mei14

 

 

 

 

 

 

 

Kale takken

Als stormen waaien
de laatste blaadjes vallen,
de lucht grijzer wordt
en de zon steeds korter schijnt,
begraaft winter het leven.

Ochtend

Nog in het duister
van de koude lange nacht
huiverend van kou,
wandel ik mijmerend door,
regendruppels in mijn nek.

Verkeerd moment

Ze was er maar net
en genoot van wat ze zag,
dromen van morgen.
Een mes, een gil, haar lijf trilt
een verkeerd moment.

Zeezicht

Traag rollen golven
na een eindeloze reis
het stille strand op,
om tot rimpelend water
een spiegel op zand.

Winter

Traag, maar toch aan zet
sluipt de winter naderbij,
om kou te strooien
zonder terughoudendheid,
mededogen of pardon.

DSC_1070

 

 

 

 

 

 

 

 

Hartverscheurend

Geraakt door de beelden,
van mensenleed en verdriet
om verloren levens
die opeens er niet meer zijn:
en de leegte blijft!

Hoop voor morgen

Denkend aan morgen
met het verdriet van gister,
moe van de zorgen,
blijf ik hopen op geluk,
hoe lang het ook duurt.

peter van heiningen©

Share Button
Print Friendly

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *