Dood van Romy en Savannah veroorzaken woede en verdriet

De geschatte leestijd voor deze post is 308 seconden

De dood komt altijd te vroeg en onverwacht. Deze dagen werd heel ons land bikkelhard geconfronteerd met de dood van twee jonge meisjes. Het meest verschrikkelijke wat een kind kan overkomen. Het meest afschuwelijke wat ouders mee moeten maken en te verwerken krijgen, is weer eens gebeurd. De dood van Romy en Savannah maken deze Pinksterdagen tot de somberste en trieste ooit.

Ik leef mee met ouders, familie en school

Zelf hebben wij ook al het nodige mee gemaakt in het leven. Maar zoiets, dat is bijna onmenselijk bijna niet te bevatten. Nimmer je kind meer kunnen spreken, er grapjes mee kunnen maken. Nooit meer de stem, de knuffel en de lach.

Zoiets hoort niet, mag niet en kan niet. En toch gebeurt het. Steeds maar weer. Als toeschouwer voel je dan machteloos, wanhopig, maar ook boos. Boos op de daders, die zo wreed zijn, dat ze tot zoiets in staat zijn.

In mijn lange loopbaan als directeur van heel wat scholen heb ik al best het nodige mee gemaakt. De dood van collega’s, ouders en kinderen. Door een ziekte, door een ongeluk. Dat waren vreselijke gebeurtenissen. Als schoolgemeenschap vind je dan heel veel steun bij elkaar. Je bidt, huilt en praat samen. Dan telt gedeelde smart is halve smart.

Het meest ingrijpende voor mij was eerst de dood van een leerling uit groep 4 door leukemie. Een zeer aangrijpende gebeurtenis. De dood van een baby van een collega van mij greep mij nog meer aan. Dan komen er zoveel vragen. Vragen, waarop je geen antwoord vindt, of krijgt.

Maar wat altijd blijft is het verdriet. Als littekens op je ziel, draag je die met je mee. Verdriet slijt, maar de herinnering blijft en blijft pijn doen. En dat voelen nu ook de ouders, familie en vrienden van beide meisjes Savannah en Romy. Dat gaat nooit meer over.

Ik maak me zorgen over de politie

Het meest wrange vind ik, dat de politie nimmer direct aan het zoeken gaat. Men wacht altijd 24 uur. En dat is vreemd en eigenlijk heel kortzichtig. Als ouder ken je je kind het beste.

Als je kind niet thuis komt na school, dan is er wat gebeurd. Dat weet je, dat voel je als ouder. Zoiets is een aangeboren intuïtie, waarmee je als ouder met je kind verbonden bent. Als de politie meteen was gaan zoeken, zouden beide meisjes dan nog geleefd hebben?

Hoe heeft de politie zo snel twee verdachten kunnen arresteren? Wist men al veel eerder meer om in actie te komen tegen de mogelijke daders? Waarom ontkent de politie stellig, dat er enig verband bestaat tussen de dood van Romy en Savannah? Hoe weet men dat zo zeker?
De vermissing van Savannah werd eerst niet eens zo serieus genomen door de politie.

En waarom worden alle berichten in de regio van Romy en Savannah over een verdachte auto afgedaan als een heksenjacht? Tientallen getuigen hebben de laatste dagen gemeld, dat er meisjes worden benaderd door enkele opvallende mannen. In een aantal gevallen worden deze meisjes zelfs klem gereden. En wat doen de media en wat doet de politie? Zij antwoorden, dat dat niets te betekenen heeft en dat we dat vooral niet moeten rond toeteren.

Als het om kinderen gaat …..

En nu worden weer twee meisjes in Tilburg vermist. Toeval? Teken van deze tijd? Ik weet het niet. Maar ook dit is beangstigend en ernstig genoeg om alles op alles te zetten om ze te vinden.

Als het om kinderen gaat, dan behoort de politie meteen te gaan zoeken. Vierentwintig uur wachten is uit den boze. Daarmee schoffeer je de ouders en vergroot je de kans op een misdaad.

Ach, in de afgelopen jaren hebben we al zo vaak gezien, dat de politie steeds te laat begon (Ruben en Julian). Terwijl volgens mij, de agent op straat het liefst direct in zijn auto springt om tot actie over te gaan.

Het is het politieapparaat wat niet mee gaat in een veranderende en harder wordende maatschappij. Het is vooral de politiek die te weinig geld uit willen geven aan de veiligheid op straat. Daardoor duurt het soms een half uur, voordat de politie ter plaatse is.

Waar blijven nu de politici met hun medeleven? Ik heb nog geen Rutte, Buma, Pechtold gehoord, die zijn medeleven toonde aan de ouders van Romy en Savannah. Maar wel meteen naar May bellen na de aanslag in Londen.

Maar dergelijke daden, die de dood van Romy en Savannah tot gevolg hebben, zijn ook aanslagen. Het zijn aanslagen op het leven wat kostbaar, onvervangbaar en heilig is. Daar hoor je van af te blijven. Steeds meer maak ik me zorgen. Niet over mijn kinderen, maar nu over mijn kleinkinderen.

dood romy en savannah

Er kan eigenlijk bijna niets meer

Waar zijn ze nog veilig? Buiten spelen? Even een boodschap doen?
Alleen naar school fietsen? Misschien is dat straks er niet meer bij. Misschien moeten scholen maar voor busvervoer zorgen.

Ach en het zwemmen in een groot zwembad kan ook bijna niet meer. Want dan worden ze weer lastig gevallen door jongens/mannen met een wat afwijkend uiterlijk. De badmeesters zijn bang en zeggen er niets van. Dus gaan we maar niet meer zwemmen.

Och, misschien moeten we het maar net zo gaan regelen als in Kootwijkerbroek. Daar hebben 40 man standby staan om wetsovertreders zelf aan te pakken. Er staat zelfs een helikopter klaar. Daar durft niemand meer in te breken, of iemand te beroven. Laat staan een meisje of vrouw onheus te bejegenen. Die knuppels spreken klare taal “Handen af van wat van ons is!” 

Misschien moeten we echt die kant op: samen zorgen voor meer veiligheid!

Naschrift:

Ik hoop en bid, dat de ouders, familie, vrienden, schoolgenoten en leraren alle steun en troost mogen ontvangen om dit vreselijke leed te kunnen dragen. Ook als straks de stilte in en om hen terug keert.

Share Button
Print Friendly
2 comments on “Dood van Romy en Savannah veroorzaken woede en verdriet

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *