DE WADDEN

Op deze pagina gedichten over de Wadden, een parel voor ons land, een rustoord voor liefhebbers en bedreigd door diezelfde mens. Zelf kom ik er graag. Vlieland en Texel zijn mijn favoriete eilanden. De Wadden, een inspiratie voor mijn gedichten.

De Wadden

Gedichten De Wadden

Laatste toevoeging vond plaats op  3-6-2017

Kleurenpalet aan zee

De zwangere luchten in de verte
boven het lege strand bij de zee
waar ik zo vaak vertoefde
dragen mijn gevoelens mee

Ik zie hoe penseelstreken zacht
het kleurenpalet laat groeien
boven de donkere golvenkoppen
waar mijn gedachten ineen vloeien

Ik voel dat het niet anders kan
de dag zoekt traag haar slotaccoord
de herinneringen die vervagen
er is niets dat mij dan stoort

De duinen waarachter ik schuil
beschut tegen de felle wind
voel ik de natuur die mij omarmd
en zo een veilige haven vind

Langzaam wordt alles donker
wat net nog helder was
lijkt de nacht de dag te verjagen
verandert de zee in een zwarte onrustige plas

De kleuren zijn dan verdwenen
slechts afdrukken in mijn hart bestaan
zoek ik traag de terugweg op
heb ik moeite om te gaan

Flessenpost

Elke nieuwe dag wordt
geboren uit de vorige nacht,
als een parel zo kostbaar
in een zee van sterren.

Dan koester ik het ochtendgloren
en zie de kleine zon die lacht.

Dan drijven mijn gedachten
en de woorden, die ik niet spreek
mee met de schuimende golven
en de wind boven de zee

Als flessenpost, misschien voor altijd verloren,
totdat iemand ze onverwacht vindt.

de wadden

De schoen op het strand

Mijn hond vond ‘m aan het strand
een lege schoen eenzaam op ’t zand,
verlaten door de bijbehorende voet,
aangespoeld door de vorige vloed.

Gehavend en gebleekt door het zilte nat,
wellicht van een badgast, die ‘m vergat?
Of van een zeeman, of drenkeling misschien?
Het was m’n hond die ‘m het eerst had gezien.

Licht beschadigd was het bruine leer,
met hier en daar wat spatten teer.
Geen voet die er meer in stak,
zelfs de veters zaten nog strak.

Zo’n schoen vertelde meer dan menigeen,
er leefde eens een voet in met er aan een been,
de schoen droeg de drager overal naar toe
en nu lag íe daar uitgeteld en levensmoe.

Mist op de Hors

Geruisloos witte
dekens spreiden zich nu uit
over Horsmeertjes

Sneeuw op Texel

Sneeuw tekent het land
velden wegen en de lucht
zwart wit Texel nu

Dagdromen op het duin

Kijkend naar de ondergaande zon
naar de enkeling op ’t strand,
die traag langs de vloedlijn loopt,
een rennende hond in ’t zilte nat,
mijmer ik weg op het duin
tussen wuivend helmgras
en kietelt het witte zand
mijn hagelwitte blote voeten,
denk ik terug aan het moment,
waar m’n liefde voor het Wad begon.

Mijn ogen lijken te zweven
te deinen op de jonge golven,
nemen mijn gedachten mee
naar het einde van de zee,
voel ik de wind die mij streelt,
gooit de wandelaar een stok
naar de hond, die speelt in het water,
een meeuw groet mij met zijn schrille schreeuw,
het eiland, de zilte geur en het strand,
dat is voor mij het ultieme leven.

Haiku Lichtspel Texel

Getemperd zonlicht,
speelt over veld, langs takken,
strelend met liefde

Na de Storm

Striemend was de wind,
zand joeg over het strand,
dat er niet meer was,
waar golven woest beukten,
op alles wat er stond
en los raakte door de kracht.

Ik leek te zwoegen
door een donkere tunnel
en hoe ik ook zocht en keek,
er was geen licht,
slechts een woeste duisternis,
die me zwijgen deed.

Maar nu is de storm voorbij
en zie ik het tere zonlicht
door het helmgras op de duinen,
zie ik de hemel met nog wat flarden,
wolken, die zacht deinen
boven de rustige zee.

De sporen op het strand,
waar dieptes zijn ontstaan,
hout en balken neer gesmeten zijn
met daartussen hulpeloze zeesterren,
tonen de kracht van de natuur
en de kleinheid van de mens weer aan

Surrealisme aan zee

surrealismeaanzee

Symfonie van de Zee

De Noordzee, zo eindeloos
vredig en dan weer woest
ik kijk er naar met weemoed
proef het zilte op mijn lippen
en beleef intens
de symfonie van de zee

De zon kleurt langzaam rood
aan het einde van de dag
meeuwen vliegen
en krijsen van plezier
schuimkoppen dwarrelen vrolijk rond
de symfonie van de zee

De jacht van de golven
dreunen een vast ritme
bruisend van plezier
dan weer woest pulserend
zo luister ik aandachtig naar
de symfonie van de zee

In de verte wat schepen
of een Fata Morgana
die deint op de zee
zo word ik bijna
meegetrokken in mijn gedachten
de symfonie van de zee

De kracht van de komende vloed
de snelheid van het water
de wind verstuift het zand
langs wrakhout blijft het liggen
ja, zo hoor ik op het verlaten strand
de symfonie van de zee

Stormen en serene stilte
soleren op het podium van de natuur
schelpen spelen op het strand
als de noten op papier
ik raak in vervoering van
de symfonie aan de zee.

Share Button
Print Friendly
9 comments on “DE WADDEN
  1. Heel mooi ,,ik ben helemaal in gedachten verzonken,
    mijn man was Tesselaar en we hebben met onze 4 kinderen ook 10 jaar op Texel gewoond.
    nu woon ik in Julianadorp 2 zonen in de buurt , mn dochter met gezin in Alkmaar ,1 zoon met vrouw woont in Brussel ,,er staan heel wat voetstappen van ons op Texels strand ,kilometers gefietst ,dat is wat ik nog steeds mis .. Engelina .




    1



    0
  2. Mooie gedichten, zelfs stukjes erbij die ik dolgraag zou willen gebruiken op mijn rouwkaart / prentjes.
    Sta je zoiets toe of heb je dat liever niet.




    0



    0

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *