9 Gedachten tijdens tienminutengesprekken met ouders

De geschatte leestijd voor deze post is 388 seconden

Er zijn maar weinig scholen, die ze niet hebben : de Tienminutengesprekken met ouders. Op sommige scholen heten het rapportenavonden. Of op de wat vrolijke scholen zijn het tafeltjesavonden. Zelf hoorde ik van een collega, dat men het bij hen broebelmoment noemde. En ja hoor, ze komen er weer aan, de tienminutengesprekken met ouders. 

tienminutengesprekken

Tienminutengesprekken duren soms lang

Ik heb ze altijd als waardevol en zinloos gevonden. Deze korte gesprekken zijn bedoeld om globaal de vorderingen van een leerling met de ouders te bespreken. Liever neem ik meer tijd voor de ouders. Dan kun je beter alle in and outs bespreken.

Weken er voor ben je knetter druk geweest om alle relevante informatie voor de ouders te ordenen. Voor elke leerling heb je je verslag klaar. Gewoon op papier, of op je laptop.

Tijdens die Tienminutengesprekken komen soms de meest wilde gedachten bij me op.

  1. “Zo die hebben we weer gehad”
    Het eerste gesprek is meestal vroeg, soms al om 18.30u. Je hebt net je eten door geslikt en dan kun je als leraar aan de bak. Ik zorg dan dat ik nooit de lastigste ouders krijg, zo vroeg. Dat geeft je de kans om er even in te komen. Tenslotte wordt het een lange avond. En half elf is dan nog heel ver weg.Het eerste gesprek is niet moeilijk, maar gewoon. Als na tien minuten de ouders op staan en we afscheid nemen, denk ik ‘zo, die hebben we weer gehad’.
  2. “Waarom begrijpen ze me niet?”
    Hoe goed ik me ook voorbereid en alles op papier heb, lukt het me niet om deze ouders goed uit te leggen, hoe het met hun Sanne gaat. Moeder knikt maar steeds en kijkt enigszins beteuterd naar de cijfers van haar dochter.Vader herhaalt maar steeds ‘maar thuis kan ze het wel, thuis weet ze alles’.
    Ik probeer nog eens rustig uit te leggen, hoe het komt. Maar de klok tikt door en de tien minuten zijn voorbij voordat we het beseffen.
  3. “Dit zijn zulke leuke en belangstellende ouders”
    Zo midden op de avond is het altijd fijn een ouderpaar te spreken, waarmee je een prima gesprek hebt. De ouders van Eelco zijn heel belangstellend.Ze zijn blij met mij als meester en Eelco vindt het ook fijn bij mij in de klas. Of zoals moeder het zegt ‘eindelijk een meester, die Eelco op zijn waarde schat en zorgt voor veiligheid’. De cijfers laten dat ook zien.
  4. “Oh nee, die krijg je bijna niet weg”
    De ouders van Elise zijn een paar apart. Ze zijn erg graag aan het woord. Als ik denk, dat ik alles heb verteld, komen er weer nieuwe vragen. We vallen dan in herhaling. Ik kijk op de klok die achter hen aan de muur hangt.De tien minuten zijn al voorbij. Door het raam van de deur zie ik het volgende stel al staan. Na vijftien minuten sta ik op. De ouders begrijpen de hint blijkbaar. De moeder van Elise ratelt ‘We moeten weg Jan, anders komen we te laat bij de juf van Gerco’. Vriendelijk schud ik hen de hand en doe de deur open om hen eruit te laten en de volgende ouders binnen te laten.
  5. “Die ouders zie je nooit, tijd voor koffie”
    Hoewel de vorige gesprekken wat uitliepen, zit ik nu te wachten op de ouders van Sheilene. Het zou me verwonderen, als ze kwamen. Ook toen Sheilene in de vorige groepen zat, zag je de ouders nooit. Maar ja, we roosteren ze allemaal in. Dus de ouders van Sheilene ook. Jammer, want het zou goed zijn om ze te spreken. Zo goed gaat het niet met hun dochter. Ze is stil, heeft weinig vriendinnen en de prestaties zijn ook matig. Onderaan haar blad noteer ik mijn actiepunt ‘Huisbezoek of apart gesprek‘.
    Dan maar even naar de koffie.

    Dan maar een koffiepauze

  6. “Goh, mijn parallelcollega is al weer klaar”
    Ik krijg bijna alle ouders op bezoek en ben altijd blij dat ik het in twee avonden red. Maar Wim, mijn collega van groep 6, is al weer klaar. Met een vrolijk gezicht doet hij de deur achter zich dicht en zegt ‘Fijne avond en tot morgen’. ‘Zo kan ik het ook’, legt Anneke van groep 3 mij uit. ‘Hij heeft deze week elke middag na schooltijd 3 ouders op gesprek gehad, zo kan ik het ook’, klinkt het licht geïrriteerd uit Annekes mond.Ik roer nog maar eens in mijn koffie en neem een slok. Vlug nog twee speculaasjes mee en dan weer terug naar mijn lokaal. De volgende ouders staan al te wachten bij mijn deur.
  7. “Dit zijn van die betweters, brrr”
    Voor hen heb ik me extra voorbereid. De ouders Didier hebben altijd zoveel vragen. En vader, accountant van beroep, heeft vooral ‘goede tips’.
    ‘U moet meer aandacht aan m’n zoon besteden. Volgens Didier geeft u teveel extra zorg aan enkele zwakke leerlingen’.  Rustig leg ik hen uit hoe het Passend Onderwijs bij ons werkt.
    Vader en moeder zijn niet te overtuigen.
    ‘U hoort er meer van’, garandeert de vader, terwijl ze na 12 minuten opstappen. Ik wens hen nog een goede avond.
  8. “Die bewaar ik altijd voor het laatst”
    Ik vind altijd, dat je voor het laatst iets goeds moet bewaren. Vandaar dat de ouders van Iris de laatste ouders van vanavond zijn.
    Het gesprek is prettig, de ouders stellen goede vragen. Je merkt dat ze zich ook voorbereid hebben.  Als alles besproken is, praten we nog gezellig na over de school, kinderen, de ouderactiviteiten en de komende vakantie. Samen wandelen nog even naar de koffieautomaat. Nog even samen een bakkie doen.
  9. “Twee avonden en 15 uur voorbereiden, dat zie ik Sander Dekker niet doen”
    Rond 23.00 uur ben ik die avond thuis. Mijn lieve vrouw heeft een koel pilsje klaar staan en wat nootjes. Behoorlijk moe plof ik neer op de bank.  ‘En hoe was het?’, vraagt mijn vrouw.
    In het kort vertel ik hoe het die avond gegaan is en neem een flinke slok pils.
    ‘Wat een dag’, denk ik, ‘van half acht vanmorgen tot nu in de weer geweest voor mijn klas en dat voor €13 per uur bruto’. Mijn vrouw leest blijkbaar mijn gedachten en zegt vrolijk: ‘Ach je moet maar zo denken, jij doet het uit roeping en liefde voor je vak. En dat is een gevoel wat die Dekker nooit heeft’.

Tienminutengesprekken gedeelde smart?

De volgende dag sta ik niet helemaal fit op. Was me, ontbijt en fiets naar school. Om kwart voor acht ben ik weer in mijn klas. Straks samen met de leerlingen even de boel opruimen en dan weer een fijne les- en leerdag tegemoet met mijn te gekke klas.

Ik heb nog net tijd voor een kop koffie. Het is gezellig in de teamkamer en we wisselen ervaringen uit van de vorige tienminutengesprekken. Toch verwonderlijk, terwijl iedereen zo aan het eind van het schooljaar op z’n tandvlees loopt.

‘Goedemorgen allemaal’, klinkt het te vrolijk. Het is Wim van groep 6. Achter zijn rug aan de muur zie ik de klok, die kwart over acht aanwijst. Een beetje jaloers denk ik ‘Het eerste gisteravond weg en het laatst vanmorgen op school en hij komt er mee weg!’

Heb jij ook zulke of andere ervaringen? of mag dit fenomeen weg?
Share Button
Print Friendly

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *